Językowe podsumowanie lipca

Na blogu znów podsumowanie :) To dlatego, że wolę poświęcić czas na naukę niż tworzenie nowych wpisów.

Co zrobiłam?

Skupiłam się przede wszystkim na dwóch formach nauki: pracy z podręcznikiem "Pa vei" (także nagrania) i wałkowaniu słówek na Memrise. Z tym pierwszym idzie mi zdecydowanie wolniej niż bym tego chciała, więc nie do końca jestem z siebie zadowolona. Za to w miarę regularnie (praktycznie codziennie) podlewam i sadzę roślinki na Memrise. Wygrzebałam nawet jakiś stary, prawie pusty zeszyt i zapisuję nowe, trudniejsze do zapamiętania słówka, razem z przykładami z Lexin.

Zmieniłam język fb na norweski. Poprzednio miałam francuski i obawiałam się, czy będę później umiała zmienić go z powrotem. Poszło gładko i za pierwszym podejściem, czyli najwyższy czas było zrobić kolejny krok :)

Co poza tym?

Zapisałam się na newslettery z blogów Nocna Sowa i Fluent in 3 Months, na którym w ostatnich tygodniach byłam częstym gościem. Trafiłam też na inne świetne miejsce: blog sympatycznej Austriaczki I simply love languages. Wszystkie te blogi są kopalnią pomysłów na naukę języków. Doszłam jednak do wniosku, że choćbym nie wiem ile czytała o metodach, motywowaniu siebie czy nawet historiach poliglotów, nie pomoże mi to przejść na kolejny poziom znajomości języka. Owszem, warto się czasem zainspirować, ale muszę znaleźć swoje własne sposoby nauki i do it my way. A najlepiej po prostu do it :)

Co dalej?

Plan na sierpień to dalsza wędrówka przez język norweski :) Bez konkretów jednak ani rusz, więc - zachęcona akcją zaproponowaną przez blogerkę Dianę - postanowiłam wyznaczyć sobie cel na sierpień.

Zamierzam:

• do 10 września przejść przez podręcznik "Pa vei" i docelowo znaleźć się na poziomie A2. Początkowo plan zakładał ambitnie cały kurs w miesiąc, ale wolę postawić na jakość niż na ilość. Podręcznik składa się z 17 rozdziałów, z czego przez jakieś dwa tygodnie przerobiłam aż całe 3 ;) Zostaje 14, czyli prawie 3 dni na rozdział. Wydaje mi się, że jest to cel jak najbardziej realistyczny. Chcieć, to móc!
• nie zwalniać tempa na Memrise. Wiadomo, że rywalizacja podkręca emocje i pozytywnie wpływa na motywację, dlatego chętnie poznam inne osoby, także uczące się przez Memrise. 

Chciałabym:

• zacząć uczyć się z piosenek. Chociaż Norwegia ma sporo wokalistów, to niełatwo jest znaleźć piosenki śpiewane po norwesku! Długo tkwiłam w przekonaniu, że jak norweskie teksty, to tylko muzyka metalowa. Wreszcie po poszukiwaniach trafiłam na przykład na taką składankę: https://www.youtube.com/watch?v=Mm6A5WBCtgA&list=RDMm6A5WBCtgA#t=0  Przyznacie, że to muzyka całkiem miła dla ucha. Nawet czasem zdarzy mi się zrozumieć, o czym się śpiewa.
• znaleźć wreszcie osobę, z którą mogłabym rozmawiać przez Skype i oczywiście zacząć rozmawiać. Wbrew pozorom - najtrudniejsze!

Fitness

Nadal gimnastykuję się z Mel B. Niestety w lipcu miałam całe dwa tygodnie przerwy w związku z urlopem. Teraz żałuję, że dałam się tak ogarnąć lenistwu, ale nie składam broni. Znów ćwiczę regularnie. Zauważyłam też poprawę w wyglądzie pewnej części ciała, która wyjątkowo leży mi na sercu. Nie ma lepszej motywacji niż widoczne efekty :)

Językowe podsumowanie czerwca

Here I come again!

Sporo czasu minęło od mojej ostatniej aktywności na blogu. Nic straconego - cała moja energia poszła w coś o wiele bardziej przydatnego i rzeczywistego.

Po pierwsze - ruch. Mniej więcej od początku czerwca regularnie ćwiczę. Długo się do tego zabierałam, aż wreszcie pewnego dnia zaczęłam. Tak po prostu. I nagle okazało się, że jednak jestem w stanie wygospodarować te 35 - 45 minut dziennie po powrocie z pracy. Mam kilka ulubionych zestawów popularnej ostatnio Mel B. Na zmianę robię: rozgrzewka + nogi + pośladki + brzuch (mój ulubiony zestaw) i rozgrzewka + ćwiczenia cardio z przyrządami. Na koniec zawsze rozciąganie, które z reguły poszerzam o dodatkowe elementy, których u Mel nie ma.

Chociaż efekty nie są jeszcze zbyt widoczne, to i tak czuję ogromną satysfakcję, odreagowuję problemy codzienności i mam lepsze samopoczucie fizyczne i psychiczne.

Po drugie - norweski. 

Pół roku temu zarzekałam się, że naukę oprę całkowicie o materiały dostępne w internecie. Okazało się to niewłaściwą drogą, która niestety zaprowadziła mnie donikąd. Potrzebowałam realnych materiałów, które mogłabym zabrać ze sobą np. do autobusu. Tu z pomocą przyszedł kolega, który udostępnił mi swoje książki do skserowania. Pierwsze rozdziały "Stein pa stein" okazały się naprawdę przystępne i wiele rozumiałam z czytanek. Gdy jednak dotarło do mnie, że to książka na wyższym poziomie, postanowiłam sięgnąć po coś bardziej odpowiedniego dla mnie, czyli "Pa vei". Nie wspomnę, jak zdobyłam podręcznik i nagrania ;)

Moja praca nad norweskim obecnie wygląda tak: czytanie i słuchanie (naprawdę wielokrotne, aż do znudzenia, mogłabym czasem rzec) "Pa vei" w drodze z pracy (w drodze do pracy z reguły przysypiam albo oglądam zieleń za oknami), Memrise wieczorami (wspieram się słownikami Lexin i Tri-Trans; kursy Memrise tworzone są przez samych uczących się, więc niestety pojawiają się błędy). Zapisałam się też na newsletter i regularnie zaglądam na blog Nocna Sowa. Zdaję sobie sprawę, że to mało. Brak tu najważniejszego, czyli mówienia i zdecydowanie za mało jest gramatyki. Dlatego poluję na "Trolla", ale jedynkę z norweskiego dość ciężko znaleźć. Chciałabym też wreszcie uaktywnić się na My Language Exchange (zanim dezaktywują mi konto, ek...), no i mówić!

Co już umiem?

Znam sporo słówek, z których potrafię sklecić proste zdania (pewnie nie wszystkie są do końca poprawne gramatycznie, ale czy to jest aż takie istotne?).

Co dalej?

Krótko: jeszcze sporo pracy przede mną, ale... coraz bardziej to lubię :)

Prosjekt: norsk - moje początki i lista linków

Z językiem norweskim pierwszy raz zetknęłam się w połowie października w... samolocie do Norwegii :) Chociaż jeszcze w tym samym miesiącu poznałam go troszkę bliżej (na tyle, by się np. przywitać), to na poważnie nauką zajęłam się dopiero w styczniu. 

Dziś postanowiłam w jednym wpisie zebrać wszystkie strony, z jakich korzystam przy nauce norweskiego. Lista jest na bieżąco aktualizowana.

1) blogi i strony do nauki języka norweskiego 

polskie:

• Nocna sowa 
• Mój norweski   
• Darmowy kurs języka norweskiego online 
• Kurs języka norweskiego  - 7 pełnych lekcji (dialog, czytanki, słownictwo, gramatyka, ćwiczenia), w tym część z nagraniami 
• norweski na slowka.pl 

zagraniczne:

• Ny i Norge -  popularny kurs w wersji online
• Norwegian Class 101 - lekcje po angielsku z nagraniami (darmowe logowanie, można się zapisać na maile ze słówkiem dziennie)
• cienexzy - kanał Norweżki na YT
• Thomas Heavens - filmiki na YT
• norgally12 - kanał na YT
• Her bor vi  (nivå A1)
• norsk with Kevin - pełna informacji stronka chłopaka z Indii :)
• Norwegian on the Web - lekcje 
• loecsen - podstawowe słowa i wyrażenia z napisami i nagraniem (angielski)
• Omniglot - linki
• my languages - wszystkiego po trochu
• linguanaut -  wszystkiego po trochu
• Jeroen Pelgrims - resources for learning Norwegian  
• Go! Simple - Norwegian lessons and resources 
• Language Gulper - skondensowane info nt. języka norweskiego
• Språkrådet - pomoc naukowa (wyższy poziom)
• FSI Language Course - kurs tworzony przez rząd USA

2) słowniki i słownictwo

• Bildetema -  słownictwo z wymową, pisownią i - obrazkami :) 
• LEXIN - słownik norwesko - polski/angielski 
• Bokmalsordboka - słownik norwesko-polski
• TriTrans - słownik polsko/hiszpańsko-norweski

3) gramatyka 

• norsk grammatikk - ćwiczenia gramatyczne na 3 poziomach 
• norsk grammatikk - norsk som andrespråk - ćwiczenia gramatyczne (ze zwierzętami ;))

4) wiadomości

• klartale  - wiadomości po norwesku

5) inne

• Internet polyglot - gry (polski)

Mówienie w języku obcym

Mówienie, komunikacja ustna - to najważniejszy, a zarazem dla wielu najtrudniejszy element nauki języka. Jak zacząć mówić? Jak pracować nad swoimi umiejętnościami komunikacji?

bariera językowa

Jako osoba ucząca się języków obcych uważam, że nie ważne jak, ale ważne, aby mówić. Przynajmniej na początku. Jeśli nie odważymy się mówić od razu, z czasem przełamanie bariery przyjdzie nam coraz trudniej. Tak na prawdę wystarczy znać zaledwie kilka zwrotów (powitania, pozdrowienia, autoprezentacja), aby móc rozmawiać. Oczywiście nie dogadamy się przy ich użyciu na bardziej skomplikowane tematy, a prawdopodobnie nawet na żadne, ale pozbawimy się wrodzonej obawy przed komunikowaniem się w obcym języku. Im wcześniej zaczniemy, tym szybciej wejdzie nam to w krew i zaczniemy mówić swobodnie.

Weźmy przykład z małych dzieci: od pierwszych zajęć chcą mówić, chociaż ledwo co poznały słowo "cześć" czy wyrażenia "dzień dobry" lub "jak się masz". One nie mają tej bariery. Możliwość popełnienia błędu jest dla nich czymś tak naturalnym, że nawet o tym nie myślą. Także z tego względu najłatwiej nauczyć się języka we wczesnych latach. Z wiekiem przychodzi nam to coraz trudniej, bo zwyczajnie zaczynamy się wstydzić: tego, że robimy błędy gramatyczne, że mamy dziwny akcent, że brakuje nam słów, a także strach przed byciem niezrozumianym (chyba każdy, kto uczył się języka zna sytuację, w której my się pocimy, by sklecić - wg nas proste, ale zrozumiałe - zdanie, a w odpowiedzi native speaker patrzy na nas jak na dzięcioła ;)).

gdzie i do kogo mówić

W obecnych czasach mamy wręcz nieograniczony wybór. Opiszę tylko te, z których sama korzystam lub korzystałam.

1. Wyjazd za granicę. Jasna sprawa. Nigdzie nie udoskonalimy swojej umiejętności komunikacji tak, jak w kraju, gdzie ten język jest oficjalnym lub powszechnie używanym. Możliwości do rozmów jest wiele i nie sposób ich wszystkich wymienić. Codzienność będzie nas bombardować językiem docelowym ze wszystkich stron, ale także oczekiwać od nas posługiwania się nim. Tak miałam zarówno z angielski, jak i norweskim. W pierwszym przypadku języka używałam w pracy, bo oprócz tego, że miałam jedynie miejscowych colleagues, to jeszcze musiałam obsługiwać klientów. Nie miałam wyboru, musiałam mówić. W Norwegii mieszkałam u Norweżki, która bardzo chętnie ze mną rozmawiała, a nawet tłumaczyła zagadnienia. To mnie bardzo motywowało do podejmowania prób mówienia od samego początku. Niestety po powrocie do Polski prawdopodobnie cofniemy się w naszych umiejętnościach, chyba że zdecydujemy się na inną formę ćwiczenia sztuki konwersacji.

2. Konwersacje z native speaker'em w Polsce. Do Polski coraz chętniej przyjeżdżają obcokrajowcy, nawet do mniejszych miast. Wielu z nich ogłasza chęć udzielania korepetycji, często to ich pierwszy sposób na zarobek. Przez krótki czas, na etapie liceum, miałam takie konwersacje po angielsku. Niewiele z nich wtedy wyniosłam, bo mój rozmówca był bardzo gadatliwy i to on dominowałam. Dużym minusem było też to, że posługiwał się polskim. Była to więc dla mnie furtka w sytuacjach, gdy nie wiedziałam, jak coś wyrazić po angielsku. Odradzam takie ucieczki!

3. Kurs, szkoła. To teoretycznie najsłabsze z wymienionych tutaj metod. Wiadomo: lekcja trwa zaledwie 45 - 60 minut, z czego na mówienie przeznaczane jest może góra 5 minut., a w dodatku takich delikwentów, jak my, jest przynajmniej kilkanaścioro. To mało, aby każdy mógł się wypowiedzieć przynajmniej raz. Dlatego nie można ograniczać swoich ćwiczeń w mówieniu tylko do tych zajęć. Muszę jednak wspomnieć o jednej zalecie: nauczyciel/lektor, czyli ktoś, kto może nas umiejętnie pokierować. Ja właśnie na taką osobę trafiłam ucząc się francuskiego na studiach. Potrafiła mnie ona tak zmotywować, że po 4 miesiącach nauki odważyłam się mówić w tym naprawdę trudnym języku! To moja nauczycielka numer 1 i wzór na przyszłość.

4. Rozmowy przez Internet. Jeśli mamy w rodzinie native speaker'a naszego języka docelowego, to naprawdę szczęściarze z nas. Można takiej osobie zawracać głowę nawet i codziennie, choćby po parę minut. Jeśli jednak nie, to Internet, ze Skype'm na czele, przychodzi nam z pomocą. Pewna osoba poleciła mi to forum językowe. Na ich stronie można też znaleźć wiele porad, dotyczących nauki języków. Znalazłam sporo niepochlebnych opinii na temat Interpals - ponoć 90% to oferty matrymonialne od Arabów :) - ale były też jak najbardziej pozytywne.

5. Mówienie do siebie. O, to praktykuję z prawdziwą pasją :) Wreszcie można pogadać z kimś inteligentnym ;) Opisuję obrazki, streszczam przeczytane teksty lub opowiadam, o czym był. Albo po prostu mówię do siebie jak do drugiej osoby: opisuję swój dzień, gadam o pogodzie, korkach w mieście, pytam o plany na weekend i oczywiście odpowiadam. Gdy zabraknie mi jakiegoś słowa lub pojawią się wątpliwości co do użytej formy gramatycznej, traktuję to jako znak, że musiszę się doszkolić, doczytać, dowiedzieć. Dostrzegam dwie wady tej metody. Po pierwsze, nie ma nas kto poprawić, istnieje więc prawdopodobieństwo, że utrwalimy sobie błędy. Po drugie, mówić do siebie jest z reguły łatwiej niż do drugiej osoby. Owszem, przekonując się, że jednak potrafimy coś powiedzieć (choćby do samego siebie, w domowym zaciszu) w języku docelowym, stopniowo, choć bardzo pomalutku, pozbywamy się bariery.

W mojej opinii najbardziej efektywną i najskuteczniejszą jest metoda nr 1. Wiem, że łączy się z wyrzeczeniem (wyjazd), dlatego prawie tam samo dobra jest metoda nr 4 - wystarczy tylko dostęp do Internetu i przełamanie się. Ważne jednak, aby każdy wybrał sposób najlepszy dla siebie, bo nauka języka - oprócz konieczności podjęcia wysiłku - ma być przyjemna, nie przykra. 

W niedługim czasie opublikuję wpis o tym, jakie rady na ćwiczenie umiejętności mówienia ma pewien sympatyczny poliglota.

Jak zamierzam uczyć się norweskiego

Dziś chcę podsumować wnioski, jakie w poprzednich postach wyciągnęłam z mojej nauki angielskiego i francuskiego, aby następnie móc wykorzystać je w nauce norweskiego.

1. Chcieć i wierzyć, że mi się uda, stawiać sobie kolejne cele, podnosić poprzeczkę, rozwijać w sobie pasję, ale też dużo i systematycznie pracować (tego nie zastąpi nic!).

2. Od początku pracować nad wszystkimi 4 umiejętnościami (słuchanie, mówienie, czytanie, pisanie).

3. Uczyć się wyrażeń/zdań - i przy okazji w naturalny sposób poznawać gramatykę - a nie wyrwanych z kontekstu słówek.

4. Zaplanować naukę tak, by "lekcje" były nie za długie, ale regularne.

5. Znaleźć nauczyciela (np. native speakera).

Na tych 5 zasadach chcę oprzeć moją naukę norweskiego w tym roku. Sprawdziły się wcześniej, więc myślę, że sprawdzą się i tym razem. Jedynym minusem, jaki w nich zauważam, to czas - możliwość komunikacji pojawiała się dopiero po kilku latach nauki. Tym razem wyznaczyłam sobie tylko rok. 

www.crossed-flag-pins.com

Gdy przystępowałam do mojego wyzwania, przeczytałam (i nadal czytam) na necie sporo na temat samodzielnej nauki języków obcych. Proponowanych jest wiele metod, ale każda ma jakieś niedociągnięcie. Postanowiłam więc odwołać się do czegoś, co już potwierdziło swoją skuteczność. Mam tu na myśli sposób nauki, jaki stosują poligloci. Czy mogą istnieć lepsi nauczyciele niż oni? Szczegóły wkrótce.

Jeszcze dwie uwagi, zanim przejdę do nauki: 

• Rok to jednak bardzo długo. Aby nie przygnieść siebie i swojej motywacji tak odległym czasowo celem, póki co zrobiłam plan (jedynie i aż) na najbliższy miesiąc. Po 30 dniach zweryfikuję go i zrobię kolejny na luty. 
• Przed podzieleniem się moim wyzwaniem z Wami testowałam go przez 21 dni: jeśli przez ten czas uda mi się wytrwać, to nauka wejdzie mi w nawyk i jest szansa, że zrealizuję mój plan. Taką podpowiedź dotycząca postanowień znalazłam w Internecie. 

Dobrze, koniec teorii, czas na praktykę. Ja ruszam już dziś, a Ty? :-)

Jak uczyłam się języka francuskiego

Już nie pamiętam, kiedy zafascynowało mnie brzmienie języka francuskiego. Prawdopodobne jest, że wpłynął na to serial "Pszczoły i miód", nadawany w latach 90-tych. Od tej pory marzyłam, by kiedyś mówić w tym pięknym języku.

Bliska realizacji tego marzenia byłam dopiero na studiach licencjackich. Nie miałam jednak szczęścia do nauczycieli. Pierwsza wolała opowiadać o swojej rodzinie i o tym, że lepszym byłaby lekarzem niż nauczycielką (nie dostała się na medycynę). Druga skupiła się na osobach, które już się z francuskim zetknęły i potrafiły coś mówić, nas traktując po macoszemu. Niby egzamin końcowy zdałam na 4, ale nie mogę powiedzieć, że potrafiłam się w tym języku komunikować.

Drugim podejściem do francuskiego było kilka lekcji prywatnych po przeprowadzce do Krakowa (czyli miałam 3 lata przerwy). Oprócz wymowy i niewielkiego zakresu słówek czy wyrażeń nie pamiętałam ze studiów praktycznie nic. Zajęcia były bardzo dobrze prowadzone, rozwijałyśmy wszystkie 4 umiejętności. W domu sama też pracowałam, ale jednak bardziej pochłaniało mnie wtedy krakowskie życie.W międzyczasie chodziłam także na zajęcia w pracy, ale nie oszukujmy się: 1 godzina tygodniowo to za mało, by się nauczyć języka.

Z lekcji prywatnych byłam bardzo zadowolona, ale musiałam zrezygnować, bo poszłam na studia. Tam jednak trafiłam na wspaniałą, choć/bo wymagającą nauczycielkę. Na pierwszym roku, chociaż głównym językiem był angielski, więcej czasu spędzałam nad francuskim niż wszystkimi pozostałymi przedmiotami. Miałam zresztą sporo pracy, bo jedyna utworzona grupa była na poziomie A2, a ja znałam jedynie podstawy języka. Na pierwszych zajęciach mówiłam: słowo po francusku, dwa po polsku, podczas gdy reszta bez problemu się wypowiadała. Po 9 miesiącach miałam już niezły zakres słownictwa, mówiłam i poznałam wiele zasad gramatycznych. 

commons.wikimedia.org

Jakie wnioski można wyciągnąć z tej historii?

1. Chcieć to móc!

2. Zainteresowanie, pasja, chęć to jedno, ale muszą iść w parze z pracą i wysiłkiem.

3. Tylko pracując systematycznie i regularnie osiągniemy cel. Inaczej zrobimy krok na przód i dwa kroki wstecz.

4. Nauka języka to wyzwanie. Nie należy się zniechęcać brakiem sukcesów czy trudnościami ani porównywać do lepszych uczniów - trzeba starać się im dorównać.

W jutrzejszym poście zrobię podsumowanie.

Jak uczyłam się języka angielskiego

Jak już wspomniałam w pierwszym poście, angielskiego w dużym stopniu nauczyłam się sama. Jak to zrobiłam? Zaczęło się od tego, że jako mała dziewczynka dostałam (od Mikołaja :)) podręcznik i ćwiczenia "Flying Start 1" i od czasu do czasu z zainteresowaniem je przeglądałam. To było moje pierwsze spotkanie z tym językiem. 

Gdy miałam około 7-8 lat, moją pierwszą nauczycielką została mama (w tych zamierzchłych czasach naukę języka w szkole rozpoczynało się w 4 klasie podstawówki). Założyła mi zeszyt, w którym zapisywała podstawowe wyrażenia w trzech wersjach: po angielsku, wymowa po angielsku i tłumaczenie. Każda taka lekcja była bardzo krótka i obejmowała niewielki materiał, ale wielokrotnie powtarzany. Pamiętam, że czas szybko mijał, a ja nie mogłam się doczekać kolejnej lekcji.

Niedługo później zaczęłam chodzić na zajęcia organizowane w szkole, gdzie korzystaliśmy z "Flying Start". Lubiłam te zajęcia i całkiem nieźle mi na nich szło. Kurs jednak nie trwał zbyt długo i niewiele mam z niego wspomnień (poza tym, że podkochiwałyśmy się w jednym starszym uczniu ;)).

Jak tylko w miarę pojęłam, o co chodzi z tą całą nauką, zaczęłam moją zabawę w lekcje angielskiego. Byłam sobie sterem i okrętem: nauczycielką i uczniem :-) Mama zgromadziła pokaźną kolekcję książek do nauki tego języka. Zagrabiłam je wszystkie i chłonęłam, chłonęłam, chłonęłam. Zdobyłam kalendarz nauczyciela, w którym codziennie zapisywałam temat lekcji i robiłam notatki. Poznawałam gramatykę (dzięki temu później w szkole nigdy żadnego zagadnienia nie musiałam się uczyć - były one dla mnie tak oczywiste i naturalne, jak zasady języka polskiego), czytałam teksty (to poszerzało moje słownictwo lepiej niż wkuwanie słówek, zresztą tej metody nigdy w nauce angielskiego nie praktykowałam), przepisywałam zdania z ćwiczeń (pisanie ze słuchu nigdy nie stanowiło dla mnie problemu). Ten samotny czas nad podręcznikami to była dla mnie czysta przyjemność.

Jedyne, czego mi w tamtym okresie zabrakło, to kontakt z językiem mówionym i możliwość wypowiadania się. To przyszło w liceum, czyli gdy miałam ok. 15 lat. Aby dostać się do klasy z kontynuowanym angielskim, pół roku wcześniej chodziłam na kurs, z którego pod względem wiedzy nie wyniosłam zbyt wiele, bo wyróżniałam się na tle innych uczniów. Za to miałam wreszcie okazję, by mówić i raczej nie czekałam aż inni udzielą odpowiedzi. 

W liceum pierwsze miesiące były pod górkę, ale jak tylko się wciągnęłam, zostałam prymuską (co roku 6 na świadectwie). Nie ukrywam: przez prawie całe te 4 lata chodziłam też na lekcje prywatne, aby usystematyzować wiedzę i uzupełnić braki, które wynikały z tego, że wcześniej nie miałam prawdziwego nauczyciela, który by mnie poprowadził. Oprócz zadań i powtórek z lekcji prywatnych sama nie robiłam nic więcej.

www.digitalartskins.com

 Jakie wnioski można wyciągnąć z tej historii?

1. Moja mama podeszła do sprawy w idealny sposób: uczyła mnie całych wyrażeń i zdań, nie pojedynczych słówek. Jeśli takie się pojawiały, następowały po nich przykłady.

2. Nie tylko dzieci nudzą się zbyt długimi lekcjami :-)

3. Chęć do nauki to 90% sukcesu. 

4. Słuchanie i mówienie jest bardzo, ale to bardzo ważne. U mnie one zawsze będą pietą Achillesową, bo nie towarzyszyły mi od początku nauki przez długi czas. 

5. Czytanie poszerza nasze słownictwo i znajomość gramatyki.

6. Należy jak najszybciej wprowadzić wszystkie 4 umiejętności i rozwijać je równolegle. 

7. Nauczyciel, mentor to ważna i potrzebna osoba.

Następnym razem opowiem Wam moją historię z językiem francuskim.

Prosjekt: norsk - motywacja, cel i plan działania

Przed rozpoczęciem nauki konkretnego języka obcego należy rozpoznać i określić swoją motywację. Gdy musisz się nauczyć języka, polecam kurs lub lekcje prywatne. Zewnętrzna motywacja (metoda kija i marchewki) będzie bodźcem do kontynuowania wysiłku. Gdy jednak chcesz się uczyć (bo chcesz wyjechać, dostać nową/lepszą pracę, interesuje Cię kraj, poznałeś/aś kogoś interesującego), wtedy masz w kieszeni wszystko, czego potrzeba (chęć, motywację, czas), by podjąć naukę samemu.

Moim celem jest opanować język norweski w stopniu komunikatywnym w ciągu najbliższego roku, to znaczy porozumiewać się na podstawowe tematy z życia codziennego - takie A2, czyli bez ciśnienia, a jak się uda więcej, to super. W międzyczasie zamierzam wyznaczać sobie mniejsze, stopniowe cele, np. do marca chciałabym poznać 4 lub 5 podstawowych czasów, aby móc mówić nie tylko o teraźniejszości, ale też przeszłości i przyszłości.

Bazując na mojej wiedzy ze studiów i pracy nauczyciela, a przede wszystkim na własnych doświadczeniach w nauce języków, opracowałam sobie plan działania. Na razie tylko na najbliższe miesiące, a w trakcie nauki będę dostosowywać go do swoich potrzeb.

Aby móc komunikować się w języku (pisemnie i ustnie), konieczna jest znajomość słownictwa i w pewnym stopniu gramatyki. Bez nich nie wypowiemy ani słowa czy zdania :-) Gdy opanujemy już choćby niewielki ich zakres, możemy zacząć słuchać (i trochę rozumieć), mówić, czytać i pisać. Dlatego też najbliższe tygodnie planuję poświęcić na naukę słownictwa i gramatyki, oczywiście przy użyciu wszystkich 4 wymienionych zdolności, ale wprowadzając je stopniowo.

O metodach napiszę w kolejnym poście, ale niedługo zamieszczę wpis z listą stron i blogów, z jakich korzystam lub zamierzam korzystać.

Chcę jeszcze raz podkreślić, że nie jest to blog, z którego można się nauczyć języka norweskiego, bo sama dopiero zaczynam moją przygodę z nim. Nie będę więc potrafiła odpowiedzieć na pytania i mogę robić błędy (aczkolwiek postaram się ich unikać). Ten blog z założenia ma służyć przede wszystkim mnie samej, ale być może też innym osobom do tego, by w trakcie nauki podążać określoną trasą do celu. Ową trasę wytyczam sama, ale korzystając z przewodników - czyli blogów i stron do nauki norweskiego. Bardzo mile widziane będą drogowskazy, czyli komentarze od osób już znających ten język. 

Ruszajmy w drogę! :-)

www.123rf.com